Met tien kleinkinderen onder de tien is Pasen en het chocolade-eieren gebeuren best een uitdaging.
Want de helft van het grut mag nog geen chocola – of de ouders geven dat liever nog niet – en de andere helft mag dat wél. Nou is het punt dat die kleinste ukken wel klein zijn, maar niet gek. En als de groteren chocola krijgen, dan willen zij dat óók. Het was dus weer een dilemma voor Opa en Oma Paashaas. Ik besloot op zoek te gaan naar een alternatief. Naar iets waar die kleinsten ook blij van zouden worden. En toen kwam ik op een idee.
Want die kids zijn ook gek op gewone gekookte eitjes als ze die dan helemaal zelf – hartstikke onhandig maar wel heel interessant-, mogen pellen. Ik bedacht dat ik er dan wel iets leuks van moest maken, want een gekookt ei is tenslotte ook maar gewoon een eh… gekookt ei. Het zou leuk zijn als ik dat ei dan ergens in zou kunnen stoppen, als een soort verrassingsei. Maar waarin??
Nou weet ik uit ervaring dat er voor dit soort zeer ingewikkelde vraagstukken vaak maar één oplossing is: naar de Action. Ik doolde met argusogen langs alle schappen in de hele winkel. En toen zag ik het. Bij de pennen. Kleine ronde etuitjes van stof in de vorm van een doosje met een rond bodempje en een dekseltje met een ritsje. In gezellige kleurtjes en met een grappige print erop. In het doosje zaten vier piepkleine pennetjes in verschillende kleuren, én stickers. Ik kon wel springen van geluk. Nee, dat deed ik niet, soms weet je ook wanneer je je moet inhouden, zéker als je bij een bepaalde leeftijdscategorie hoort, want voor je het weet word je achterdochtig (erg) of meewarig (nóg erger) aangekeken.
Toch ging ik bijna zwevend de Action uit. Thuis kookte ik de eitjes en stopte ze in de etuitjes. De kindjes waren er zo mogelijk nog blijer mee dan ikzelf. Het etuitje moest ’s avonds mee naar bed, appte Dochter later. Geluk zit soms in heel kleine dingen. Gelukkig geldt dat voor jong én oud.