Eindhoven is weer volgehangen met verlichte objecten, want van 18 september tot en met 12 oktober is het weer Lichtjesroute. Inmiddels bij onze kleinkinderen een bekend begrip, want ieder jaar rijden we deze route.
Dit keer zijn er zes gegadigden die graag mee willen. Dat past niet in onze auto. Gelukkig heeft Zoon een 7-persoons auto, waarin vijf kortebeentjes-exemplaren passen. Blijft één teveel. Maar geen nood, de oudste van 10 gaat heel graag in haar eentje mee, en dus rijden we de route twee keer, op twee verschillende avonden. Neeee, wij zijn de beroerdsten niet.
Vorig jaar reden we de route op de laatste dag (dom) én koopavond (nog dommer). We stonden voornamelijk vast in lange files. Dat ging ons dus niet nog eens gebeuren. En dus gaan we nu op een dooie doordeweekse dinsdagavond. Sowieso handig, want dinsdag is onze oppasdag en is het grut toch al bij ons. Na voedertijd – spaghetti en dus geen “Omáa, dat lust ik niet”- hoeven we ze alleen nog maar in te laden. Voor de rest heb ik alles al voorbereid, want ik ben vooral in mijn rol als oma een vooruitziend mens. Voor ieder een bakje chips (met deksel en allemaal dezelfde smaak, want anders willen ze precies dát wat een ander al heeft), water (met drinktuitje), en een doosje yoghurtdrank (met rietje. Niet knijpen). Een wc mee zou ook wel handig zijn, blijkt al snel, maar gelukkig zijn er struiken en geen politieagenten.
Als we de eerste lichtobjecten spotten, wordt er enthousiast gereageerd vanaf die twee achterbanken, waarbij het maximaal verantwoorde aantal decibellen regelmatig ver wordt overschreden. Maar de bendeleden genieten. En wij dus ook. We volgen de pijlen die de route markeren en als ik er weer eentje aanwijs zegt de knul van drie turven hoog: “Goed gezien, oma!”. Toch fijn als dat kleine grut je een compliment geeft omdat je gewoon nog kunt zién. En horen. Hoewel ik daar na afloop niet meer zo zeker van ben. Hoe dan ook: volgend jaar heel graag weer.