Wij hebben op dinsdag onze vaste oppasdag. Dan worden er ’s ochtends meerdere korte-beentjes-exemplaren afgeleverd en later op de dag weer opgehaald. Tussendoor halen Man of ik om 14.30 uur nog drie kleinkinderen in Uden uit school.
Meestal krijgen we dat prima geregeld. Tot afgelopen dinsdag. Want toen hadden ál onze kinderen oppas nodig, en dat betekende dat we die dag op alle negen kleinkinderen zouden passen. Op zich wel te doen (zolang we ’s avonds maar plat op de bank kunnen), maar logistiek werd het ineens een heel ding. Want nu moesten we geen drie, maar VIJF kinderen uit school halen. Dat past niet in onze auto. En met de vier kleinsten van hier naar Uden om daar verder op te passen was ook al geen optie, want past ook niet. Het werd kortom een hele puzzel.
We gooiden het dilemma in onze groepsapp, waarop Schoondochter besloot om thuis te werken. Dan kon ze zelf haar eigen meiden uit school halen en ook meteen de twee andere dames meenemen. Tot zo ver goed opgelost.
Kwam als extra dingetje nog bij dat we ’s avonds ook nog even zouden oppassen in Uden. Qua logistiek werden er hier drie kleintjes opgehaald door hun ouders, en namen wij Kleinzoon vervolgens mee naar Uden, zodat hun papa alle drie zijn koters van Uden uit weer mee naar huis kon nemen.
Voor wie het nu helemaal niet meer snapt: begrijp ik. Doen wij ook niet altijd. Maar: ik ben trots op onze grote-mensen-club en hun onderlinge band. Ze staan voor elkaar klaar. En precies dat maakt mij een heel dankbare oma én moeder.
PS. Nummertje 10 is op komst. Iemand nog een touringcar in de aanbieding?